Wszystkie wpisy

Nie zaprojektujesz czegoś, czego sam nie poczułeś

Nie zaprojektujesz czegoś, czego sam nie poczułeś

Każdy brief ma rubrykę „grupa docelowa”. Zwykle wpisuje się tam coś w stylu: kobiety 25-40, duże miasto, średnie dochody. Wygląda konkretnie, a w praktyce niewiele z tego wynika.

Bo za tą tabelką stoi ktoś, kto rano szuka kluczy, ma w telefonie czterdzieści nieprzeczytanych wiadomości i w przerwie między jednym a drugim mailem zastanawia się, czy w ogóle kliknąć w Twoją reklamę. Tego nie da się wyczytać z Excela. Trzeba to znać z własnego życia.

Doświadczenie to coś więcej niż staż w CV

Kiedy mówię o doświadczeniu projektanta, nie mam na myśli tylko lat w zawodzie. Chodzi mi o wszystko, co przeżył poza pracą. O godzinę w kolejce w urzędzie. O aplikację, która trzy razy wylogowała go przy płatności. O małą kawiarnię, do której wraca się z jakiegoś powodu, chociaż kawa jest taka sama jak gdzie indziej.

Każda taka sytuacja to materiał. Projektant, który ogląda wyłącznie cudze projekty na Behance, w końcu robi kopie kopii. Ładne, poprawne i takie, że nikt ich nie pamięta. Czy tego potrzebujemy?

Najlepsze rzeczy, jakie zrobiłam przez prawei 3 lata prowadzenia NOME, nie wzięły się z moodboardu. Wzięły się z tego, że sama byłam kiedyś po drugiej stronie i coś mnie zirytowało, wzruszyło albo zaskoczyło.

Zaangażowanie emocjonalne nie polega na egzaltacji

Nie chodzi o to, żeby płakać nad paletą kolorów. Chodzi o to, żeby zależało Ci na tyle, żeby zadawać niewygodne pytania. Dlaczego ktoś miałby tu zostać? Co czuje, kiedy otwiera ten ekran po raz pierwszy? Czego się boi, zanim kliknie „zapłać”?

Odbiorca wyczuje różnicę, nawet jeśli nie umie jej nazwać

Ludzie nie analizują kerningu ani siatki modułowej. Za to od razu czują, czy coś zostało zrobione dla nich, czy obok nich.

Projekt, w który ktoś włożył kawałek siebie, ma w sobie trudną do podrobienia uważność. Komunikat jest prostszy, bo projektant wiedział, co jest naprawdę ważne. Kolor jest odważniejszy, bo projektant rozumiał, kogo ma zatrzymać. A marka zaczyna być rozpoznawalna, bo przestaje brzmieć jak wszystkie inne.

Jak to wygląda u mnie na co dzień

Zanim otworzę program, rozmawiam. Z klientem, ale też z ludźmi, którzy będą z jego produktu korzystać. Jeśli się da, sama go testuję. Zamawiam, rezerwuję, rejestruję się, gubię się w menu. Zapisuję, co mnie zdenerwowało, bo to zwykle najcenniejsze notatki z całego procesu.

Dopiero potem szkicuję. I za każdym razem wracam do jednego pytania: czy ja bym się w tym odnalazła, gdybym nie wiedziała, jak to zostało zaprojektowane?

Na koniec, jeśli szukasz projektanta

Nie pytaj tylko, w jakich programach pracuje. Zapytaj, co zauważył w Twoich klientach. Dobry projektant odpowie konkretnie, bo zanim zaczął rysować, zdążył się nimi naprawdę zainteresować.

W NOME właśnie od tego zaczynamy. Jeśli chcesz, żeby Twoja marka trafiała do ludzi głębiej niż na poziomie „ładne”, napisz do nas.